Wpisz swój adres e-mail, a będziesz dostawać "co nowego w prawosocjalne.pl"

Umorzenie postępowania

Fragment książki: G. Manjura-Niśkiewicz, Dodatki mieszkaniowe w praktyce, Wrocław 2011|
2012-02-20 21:57:14

Wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy jest umorzenie postępowania administracyjnego, uregulowane w art. 105 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Umorzenie postępowania na tej podstawie jest obligatoryjne. Bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a zatem nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, może także powstać w czasie trwania tego postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe. Przyczyny te mogą wynikać z faktów naturalnych lub zdarzeń prawnych (na przykład śmierć osoby fizycznej, zmiana tytułu własności rzeczy, jej zniszczenie). Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy. Zmiana stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego prowadzi do umorzenia postępowania, gdy wymaga tego wyraźny przepis ustawowy.

Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., należy rozpatrywać w łączności z przepisem art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. (w przypadku, gdy postępowanie toczy się w sprawie praw lub obowiązków osobistych, które nie przechodzą na następców prawnych, ponieważ są związane z określoną osobą, śmierć strony daje podstawę do umorzenia postępowania)[1]. Jak słusznie zauważył S. Nitecki, w postępowaniu, w którym uczestniczy tylko jedna strona, w przypadku jej śmierci nie jest możliwe wydanie decyzji umarzającej postępowanie z uwagi na brak możliwości jej doręczenia. W takich sytuacjach organ powinien ograniczyć się do sporządzenia stosownej adnotacji o śmierci strony i pozostawić wniosek bez rozpatrzenia[2].

Od bezprzedmiotowości należy odróżnić brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, ponieważ byłoby to niezgodne z prawem uchylenie się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy[3].

Zgodnie natomiast z art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony, oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W przepisie tym przewidziano odmianę umorzenia postępowania, które nie stało się (obiektywnie) bezprzedmiotowe, lecz stało się z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowe dla strony postępowania w tym sensie, że strona nie jest zainteresowana kontynuacją postępowania i uzyskaniem merytorycznego załatwienia sprawy w drodze decyzji. Dla jej zastosowania konieczne jest łączne zaistnienie przesłanek umorzenia postępowania, to znaczy:

a)   wniosek o umorzenie postępowania pochodzi od strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte;

b)  inne strony postępowania nie sprzeciwiają się umorzeniu postępowania;

c)   umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym.

Aczkolwiek wnioski o umorzenie postępowania w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego w praktyce raczej się nie zdarzają, to jednak złożenie takiego wniosku wymagać będzie od organu ustalenia, czy umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym, bo tylko w takim przypadku możliwe jest uwzględnienie żądania strony. Decyzja wydana w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ w przypadku zaistnienia przesłanek do umorzenia postępowania na wniosek strony może je umorzyć, ale może też odmówić jego umorzenia.

[1] J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 479.

[2] S. Nitecki, Świadczenia z funduszu alimentacyjnego i dodatki mieszkaniowe. Procedura i tryb przyznawania, Wrocław 2009, s. 134.

[3] Por. wyrok WSA w Warszawie z 22.10.2009 r., VII SA/Wa 1188/09, Lex nr 574328.



Do tego artykułu nie ma jeszcze uwag.

Dodaj uwagę do artykułu

Powrót do poprzedniej strony
Korzystamy z plików cookies w celu sprawnej realizacji usług i poprawnego działania strony.
Możesz określić sposób przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Więcej informacji znajdziesz tutaj »
X